Το πιο βαθύ κενό της Ελληνικής παιδείας

“Το πιο βαθύ κενό της Ελληνικής παιδείας” ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 23.11.2020 - ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 16.729, σελ. 16

Οταν αναφερόμαστε στην εθνική μας υπόσταση χρησιμοποιούμε ως επί το πλείστον τη λέξη «Ελλάδα» και τα παράγωγά της. Παραδείγματος χάριν, σήμα κατατεθέν στις εθνικές μας εορτές αποτελεί το γνωστό πατριωτικό εμβατήριο «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Παρεμπιπτόντως, είναι μήπως η Κυπριακή Δημοκρατία το μοναδικό (ανεξάρτητο;) κράτος στον κόσμο που γιορτάζει όχι μόνο τις δικές του εθνικές επετείους αλλά και εκείνες κάποιου άλλου κράτους – της Ελληνικής Δημοκρατίας;

Ωστόσο, ο πιο γνωστός στίχος στο πιο γνωστό ποιητικό του έργο (του 20ου αιώνα) «Ρωμιοσύνη» του γνωστού Γιάννη Ρίτσου είναι «τη Ρωμιοσύνη μη την κλαις», που το μελοποίησε ο πιο γνωστός Μίκης Θεοδωράκης. Επίσης, ο βαφτισμένος ως ο εθνικός ποιητής της Κύπρου Βασίλης Μιχαηλίδης στο πιο γνωστό του έργο (του 19ου αιώνα) «9η Ιουλίου» έγραψε τον πολύ γνωστό στίχο, «Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζαιρη του κόσμου». Ο δε Λεόντιος Μαχαιράς στο γνωστό του ιστορικό έργο (του 15ου αιώνα) «Εξήγησις της γλυκείας χώρας Κύπρου», ανησυχεί για τη νόθευση της γλώσσας των Ρωμιών με πολλές λέξεις γλώσσας των Φράγκων. Το δε γνωστό δημοτικό τραγούδι (του 19ου αιώνα) παρουσιάζει τον ήρωα Αθανάσιο Διάκο να δηλώνει, «εγώ Γραικός (ή Γρεκός;) γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω». 

Εύλογα προκύπτει το βασανιστικό ερώτημα, τελικά λοιπόν τι είμαστε, Έλληνες, Ρωμιοί, Γραικοί, ή κάτι άλλο (πχ Βυζαντινοί); Επίσης, γιατί η παιδεία στην Ελλάδα και στην Κύπρο χαρακτηρίζεται πάντα ως/σαν Ελληνική και ποτέ ως/σαν Ρωμιοσύνικη, Γραίκικη, Βυζαντινή, ή κάτι άλλο; Τελικά, στις δώδεκα ολόκληρες σχολικές χρονιές της Ελληνικής λοιπόν παιδείας γιατί δεν αναφέρονται καν όλα αυτά τα καυτά ερωτήματα;

Το επιστημονικό κριτήριο για κρατικοποιήσεις και ιδιωτικοποιήσεις εμπορικών οργανισμών

«Το επιστημονικό κριτήριο για κρατικοποιήσεις και ιδιωτικοποιήσεις εμπορικών οργανισμών» ΑΛΗΘΕΙΑ, ΚΥΡΙΑΚΗ 22.11.2020 - ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 16.728, σελ. 16

 Οι ιδιωτικοποιήσεις κρατικών εμπορικών οργανισμών άρχισαν να περιλαμβάνονται στα προγράμματα πολιτικών κομμάτων και κυβερνήσεων από τη δεκαετία του 1980. Ωστόσο, λόγω της συνήθως υποκειμενικής φύσης των περιεχομένων των πολιτικών προγραμμάτων, μερικοί από τους τότε ιδιωτικοποιημένους εμπορικούς οργανισμούς σε κάποια κράτη απέτυχαν παταγωδώς. Ακόμη και οι πανεπιστημιακοί που δίνουν συμβουλές στα πολιτικά κόμματα και στις κυβερνήσεις προφανώς έχουν διαμορφώσει τις απόψεις και τις διδασκαλίες τους στο θέμα αυτό από τις υποκειμενικές πολιτικές πεποιθήσεις τους, αντί να βασιστούν σε αντικειμενικά επιστημονικά κριτήρια. Όταν τη δεκαετία του 1980 η κυβέρνηση της Βρετανίας ανακοίνωσε τον σκοπό της να ιδιωτικοποιήσει την υδατοπρομήθεια, εγώ (ο αφελής;), που τότε κατοικούσα στο Λονδίνο, διερωτήθηκα πόσες βρύσες θα μου εγκαταστούσαν στο σπίτι μου για να έχω παρόμοιες επιλογές όπως όταν αγόραζα εμφιαλωμένο νερό. Προφανώς, το όλο θέμα ήταν προβληματικό και για να πληροφορηθώ την διευθέτησή του άρχισα να κοιτάζω συστηματικά και προσεκτικά όλες τις εκδόσεις των εφημερίδων και των περιοδικών, κάτι που (δηλαδή η διευθέτησή του θέματος) όμως δεν έγινε ποτέ στη Βρετανία, και μάλλον και πουθενά αλλού.

Ο πρωταρχικός σκοπός όλων των δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων προφανώς είναι να παραμείνουν στην εξουσία, δηλαδή να επανεκλεγούν. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, το βραχυπρόθεσμο συμφέρον των κυβερνήσεων εξυπηρετείται με το να δωροδοκούν τους ψηφοφόρους με πιο χαμηλούς φόρους, πιο υψηλές συντάξεις, και γενικά πιο γενναιόδωρες δημόσιες υπηρεσίες. Τουναντίον, η προτεραιότητα των ιδιωτικών επιχειρήσεων είναι η μεγιστοποίηση του χρηματικού κέρδους. Επομένως, εάν κάποια ιδιωτικοποιημένη εμπορική επιχείρηση έχει μονοπώλιο, τότε το δημόσιο συμφέρον μάλλον θα τείνει να ζημιωθεί, κάτι που όντως έχει πραγματικά συμβεί (πχ οι σιδηρόδρομοι στη Βρετανία, το αποχετευτικό στο Παρίσι).

Για το καλύτερο, λοιπόν, μακροπρόθεσμο συμφέρον του δημοσίου, προτείνω έναν απλό κανόνα που απαντά στο ακανθώδες ζήτημα για το ποιοι εμπορικοί οργανισμοί πρέπει να ανήκουν σε, και να διαχειρίζονται από, ιδιώτες:

Πρέπει να υπάρχει πραγματικός και υγιής ανταγωνισμός μεταξύ τουλάχιστον δύο διαφορετικών και ανεξάρτητων οργανισμών που εμπορεύονται τα ίδια ή όμοια προϊόντα ή υπηρεσίες. 

Ή με άλλα λόγια: Ο πελάτης πρέπει να έχει ξεκάθαρη επιλογή να αγοράσει ένα συγκεκριμένο προϊόν ή υπηρεσία από τουλάχιστον δύο διαφορετικούς και ανεξάρτητους οργανισμούς. 

Εάν και όταν αυτό το κριτήριο δεν είναι οικονομικά εφικτό να ικανοποιηθεί, όπως στις περιπτώσεις δρόμων, σιδηροδρόμων, σωλήνων (για προμήθεια νερού ή φυσικού αερίου ή για αποχετεύσεις), συρμάτων, καλωδίων, οπτικών ινών (για μεταφορά ενέργειας ή πληροφοριών), στρατού, αστυνομίας, κ. ά, πρέπει να είναι το αναπόφευκτο καθήκον του κράτους να διαχειρίζεται αυτές τις επιχειρήσεις - που είναι ζωτικής σημασίας για το δημόσιο. Εάν το κράτος αποτύχει σε όλα αυτά τα ζωτικά καθήκοντα, οι καταστάσεις αυτές πρέπει να θεωρηθούν ως αυτό που πραγματικά είναι – κακή διακυβέρνηση. Φυσικά μπορεί να υπάρξουν και ακραίες συνθήκες -σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης-στις οποίες το κριτήριό μας θα πρέπει μάλλον να παραβλέπεται, όπως πχ πόλεμοι, πανδημίες, και μεγάλες φυσικές καταστροφές. Αυτές οι περιπτώσεις χρειάζονται τις δικές τους ειδικές μελέτες. Άλλες ειδικές μελέτες χρειάζονται και οι μη απλές περιπτώσεις που, και σε κανονικές συνθήκες, λόγω των επιπλοκών το κριτήριό μας να μην ισχύει ικανοποιητικά. Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να είναι το καθήκον των ιδίων των πολιτικών κομμάτων αλλά και των πανεπιστημιακών στις κυβερνητικές επιστήμες, πολιτικές επιστήμες, οικονομικές επιστήμες, διοικητικές επιστήμες, κοινωνικές επιστήμες, κ.λπ, να μελετήσουν το όλο θέμα και να διατυπώσουν τις καλύτερες απαντήσεις. Ποια θέματα τρίχες μελετούσαν όλες αυτές τις δεκαετίες, και δεν έχουν μελετήσει και αυτό το θέμα; 

Η κατεξοχήν περίπτωση που χρήζει επείγουσας μελέτης και ειδικής εξέτασης είναι το ίδιο το παρόν δημοκρατικό πολίτευμα. Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει τον σφοδρό ανταγωνισμό μεταξύ των πολιτικών κομμάτων, όπως επίσης και την ξεκάθαρα επιλογή που έχουν οι ψηφοφόροι. Ενδείκνυται λοιπόν η ιδιωτικοποίηση (τουλάχιστον της μισθοδοσίας) της κυβέρνησης. Εξόφθαλμα σκάνδαλα συνιστούν (για όσους έχουν την ικανότητα να τα διακρίνουν) οι πλουσιοπάροχες κρατικές χορηγίες που απολαμβάνουν τα πολιτικά κόμματα, όπως επίσης και οι υπερβολικοί μισθοί και συντάξεις που απολαμβάνουν και οι εκλεγμένοι και οι διορισμένοι αξιωματούχοι του κράτους. Τα πολιτικά κόμματα, λοιπόν, και οι αξιωματούχοι του κράτους ΔΕΝ υπηρετούν την πατρίδα. Αντιθέτως, εκμεταλλεύονται τη νοητική (και επομένως και την πολιτική) ανωριμότητα της πλειονότητας του λαού προς ίδιον όφελος. 

Η Γη κινείται σχετικά ή απόλυτα;

«Η Γη κινείται σχετικά ή απόλυτα;», ΑΛΗΘΕΙΑ, ΤΕΤΑΡΤΗ 11.11.2020 - ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 16.717, σελ. 16

Στα «Της Ημέρας» στην «Αλήθεια» (Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2020) διαβάσαμε και το εξής: «1992: Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ΙΙ αποκαθιστά τη μνήμη του Γαλιλαίου, έπειτα από 359 χρόνια, ζητώντας δημόσια συγγνώμη για τις διώξεις που υπέστη ο μεγάλος σοφός: ‘‘Η Ιερά Εξέταση’’, είπε, ‘‘ερμήνευσε τη Βίβλο λαθεμένα’’».

Σε προηγούμενο άρθρο μου στην «Αλήθεια» («Αγνωστικισμός και λανθασμένες διδασκαλίες», 06/07/ 2020) υπέδειξα ότι διδάσκονται εξόφθαλμες ανοησίες από τους καθηγητές των φυσικών επιστημών από το Δημοτικό μέχρι και το Πανεπιστήμιο και ανέφερα συγκεκριμένα παραδείγματα. Η πιο πάνω αναφορά στον πασίγνωστο Γαλιλαίο μας δίνει την αφορμή για αναφορά σε άλλο ένα ενδιαφέρον παράδειγμα συγχυσμένων διδασκαλιών: Και για επιστήμονες και για το πλατύ κοινό και ο Γαλιλαίος και ο Αϊνστάιν είναι «superstars» της επιστήμης και δοξάζονται κυρίως για τους εξής λόγους:

Ο Γαλιλαίος είναι γνωστός όχι τόσο για τις δικές του σπουδαίες ανακαλύψεις αλλά γιατί δίδασκε τη θεωρία κάποιων άλλων – του Αρίσταρχου και του Κοπέρνικου – ότι δηλαδή η Γη έχει απόλυτη κίνηση ως προς τον απόλυτα ακίνητον Ήλιο. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, το 1633 ο Γαλιλαίος καταδικάστηκε από την Ιερά Εξέταση. Αντιθέτως, ο Αϊνστάιν είναι γνωστός για τη σχετικότητα όλων των κινήσεων. Στο βιβλίο The Evolution of Physics (CUP, 1938) των Albert Einstein and Leopold Infeld, διαβάζουμε (p. 224): «The struggle, so violent in the early days of science, between the views of Ptolemy and Copernicus [is] then [seen to] be quite meaningless. Either co-ordinate system [can now] be used with equal justification. The two sentences, 'the sun is at rest and the earth moves' or 'the sun moves and the earth is at rest', simply mean two different conventions concerning two different coordinate systems».

Ήταν λοιπόν ανόημος (meaningless) και μάταιος ο αγώνας του Γαλιλαίου; Με αστρονομικές παρατηρήσεις και με πειράματα στο εργαστήριο στους τελευταίους τρεις αιώνες ανακαλύφθηκαν φαινόμενα – Bradley 1725, Bessel 1833, Foucault 1851, Sagnac 1912, Michelson-Gale 1925, κ.ά. – που θεωρήθηκαν ότι απέδειξαν τις δύο απόλυτες κινήσεις της Γης – (α) περιφορά γύρω από τον Ήλιο και (β) περιστροφή γύρω από τον άξονά της. Από το 1977 ο γράφων ερευνά να μάθει πώς ο Αϊνστάιν και οι ακόλουθοί του ανέτρεψαν αυτές τις θεωρήσεις και ποτέ δεν βρήκε.

Σημειωτέον, η Ιερά Εξέταση ναι μεν απαγόρευσε την ηλιοκεντρική θεωρία ως απόλυτη αλήθεια, επέτρεψε όμως τη διδασκαλία και τη χρήση της ως εργαλείο για την πρόβλεψη των εκλείψεων και γενικά των ανά πάσα στιγμή θέσεων των ουράνιων σωμάτων, που φυσικά το πετύχεναι αρκετά καλά. Η νόστιμη ειρωνεία είναι πως ο Αϊνστάιν όχι μόνο απέρριψε τη θέση του Γαλιλαίου αλλά (όπως διαφαίνεται και από το πιο πάνω απόσπασμα) και ουσιαστικά αγκάλιασε τη θέση της Ιεράς Εξέτασης που καταδίκασε τον Γαλιλαίο. Η πιο απολαυστική ειρωνεία είναι πως ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ΙΙ ανακοίνωσε το 1979 την απόφασή του (να διορίσει επιτροπή από διακεκριμένους επιστήμονες για να επανεξετάσουν την υπόθεση Γαλιλαίου) σε διεθνές συνέδριο που γιόρταζε την εκατονταετία των γενεθλίων του... Αϊνστάιν!

Η εν λόγω επιτροπή λοιπόν έπειτα από 12 χρόνια εκτεταμένης μελέτης και μετά από 359 χρόνια από την καταδίκη του Γαλιλαίου αθώωσε τον Γαλιλαίο και (προφανώς υποθέτουμε) συμβιβάστηκε με τη θέση του. Η νέα καυτή απορία είναι: «Πότε η Καθολική Εκκλησία (και όχι μόνο) θα εξετάσει το εξόφθαλμο ασυμβίβαστο του Αϊνστάιν με τον Γαλιλαίο;». Μια άλλη πιο καυτή απορία είναι: «Πόσοι πτυχιούχοι και πόσοι καθηγητές της φυσικής έχουν αντιληφθεί όλες τις πιο πάνω ατασθαλίες;» Γνωρίζει κανένας; Πριν τρεις ολόκληρες δεκαετίες, το 1989 και το 1993, με τον τότε συνεργάτη μου στο Imperial College Μιχάλη Ψιμόπουλο, δημοσιεύσαμε στη γνωστή επιστημονική επιθεώρηση (και αλλού) άρθρα που επεσήμαναν όλες τις πιο πάνω (και άλλες) ασχημίες και καλέσαμε τους υπεύθυνους αρμόδιους να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να επιληφθούν του όλου θέματος. ((α) «Does the Earth really move?» Nature vol. 341, no. 6238, p. 100, 1989 και (β) «Problems with Galileo» Nature Vol. 363, p. 108, 13 May 1993) Σημειωτέον, αυτά τα άρθρα είχαν αφετηρία συγκεκριμένες ξεκάθαρα εσφαλμένες δηλώσεις από υψηλόβαθμους εκπροσώπους επισήμων επιστημονικών οργανισμών.

Ποια λοιπόν ήταν η συνέχεια στις εν λόγω αθλιότητες; Για να απαντήσω το τελευταίο ερώτημα, χρησιμοποιώ την ακριβώς περιγραφική φράση «ένοχη σιγή» των (υποτίθεται) αρμοδίων. Δανείζομαι την εν λόγω εύστοχη φράση από την εξαιρετική αρθρογραφία του κυρίου Τάκη Αγαθοκλέους «Περί Δικαιοσύνης» στην «Αλήθεια» της 28 05 2020 μεταξύ άλλων για τους πραγματικά ηρωικούς αγώνες του κ. Αλέκου Κωνσταντινίδη από το 1983 για να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη στην κυπριακή Μπανανία. Ο αγώνας του γράφοντος για την αποκατάσταση της σωστής επιστήμης (όχι μόνο στο παρόν ζήτημα αλλά και σε διάφορα άλλα) χρονολογείται από το 1977. Ενδιαφέρεται κανένας να τον συνεχίσει; 

Οι καθυστερημένοι της Κύπρου

«Οι καθυστερημένοι της Κύπρου” ΑΛΗΘΕΙΑ 2020-11-08 σελ. 17

Με την πρόσφατη έξαρση της επεκτατικότητας της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Αμμόχωστο, ο αριθμός των Ελληνοκυπρίων που ωρύονται κατά της κακής και βάρβαρης Τουρκίας συνεχίζει να αυξάνεται εκθετικά, και ομοίως η ένταση των ωρυγών και των διαμαρτυριών. Δυστυχώς, όλα αυτά γίνονται πάρα πολύ αργά: Πόσοι από τους ωρυόμενους γνωρίζουν πως πριν την 1ην Απριλίου του 1955 οι λίγοι σώφρονες Ελληνοκύπριοι προειδοποιούσαν για τους πολύ σοβαρούς κινδύνους που θα ελλόχευε τυχόν ένοπλος αγώνας - συγκεκριμένα πως η Βρετανία θα εφάρμοζε την πολιτική του «διαίρει και βασίλευε», όπως ακριβώς είχε ήδη συμβεί το 1947 και 1948 και στη Βρετανική Ινδία και στη Βρετανική Παλαιστίνη με διχοτομήσεις και εκατομμύρια θύματα;

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, οι πλείστοι ανιστόρητοι Ελληνοκύπριοι αγνοούν τα εν λόγω σπουδαία γεγονότα, όπως και τα σχέδια Νιχάτ Ερίμ του 1956 για την ανάκτηση της Κύπρου από την Τουρκία. Ωστόσο, υπάρχουν και μερικοί Ελληνοκύπριοι που γνωρίζουν όλα αυτά, και που κατατάσσονται σε δύο κατηγορίες: (α) οι εντελώς ανόητοι που είναι ανίκανοι να αντιληφθούν την αιτιατή σχέση μεταξύ της 1ην Απριλίου του 1955 και των μεγάλων συμφορών της Κύπρου που ακολούθησαν, και (β) οι επιτήδειοι απατεώνες πολιτικάντηδες που με την αισχρή πατριδοκαπηλία διαχρονικά πετυχαίνουν να μαντρίζουν τα χαμένα πρόβατα της Κύπρου στο δικό τους κομματικό μαντρί.

 ΕΙΝΑΙ οι ίδιοι αδίστακτοι ανθρωποθυσιαστές και ανθρωποθυσιολάτρες (ή της ίδιας αρρωστημένης νοοτροπίας) που όταν το 1955 ουσιαστικά ΔΕΝ υπήρχε σκλαβιά αμέσως ξεκίνησαν πόλεμο που αιματοκύλησε την Κύπρο, ενώ από τη στιγμή της πραγματικής σκλαβιάς του 1974 (που αυτοί οι ίδιοι ουσιαστικά μας έφεραν) αερολογούν και μας υπόσχονται αγώνα... μακροχρόνιο! Είναι, επίσης, οι ηττημένοι του 1959 και του 1974 που αυτοπροβάλλονται σαν πανίσχυροι και αήττητοι Μεγαλέξαντροι. Επιπλέον, αυτοί οι ίδιοι σήμερα ειρωνεύονται τις συμπεριφορές «καλού παιδιού», αλλά εθελοτυφλούν για τις συμπεριφορές «κακού παιδιού» της περιόδου 1955 - 1974 (που προκάλεσαν τις μεγάλες συμφορές) και του 2004 (αποτέλεσμα ‘ΟΧΙ’ δημοψηφίσματος που μονιμοποίησε την απώλεια Αμμοχώστου, Μόρφου, και δεκάδων κωμοπόλεων και χωριών, και δυσφήμισε διεθνώς τους Ελληνοκύπριους).

ΤΕΛΙΚΑ, η εύστοχη πρόταση του κυρίου Τάκη Αγαθοκλέους που χρησιμοποίησε για το ΑΚΕΛ («Αλήθεια», Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2020), ισχύει και για το παρόν θέμα: «Έχουν την αναίδεια να βγάζουν τους εαυτούς τους κούπα άπαννη και να επιρρίπτουν τις ευθύνες στους άλλους».

Η ΓΝΩΣΗ, λοιπόν, των σημαντικών γεγονότων του παρελθόντος και η ορθή αξιολόγησή τους προφανώς είναι απαραίτητη για την κατανόηση των τεκταινομένων του παρόντος. Αλλιώς, τα μοιραία σφάλματα του παρελθόντος και τα καταστροφικά επακόλουθα θα επαναλαμβάνονται στο μέλλον, και η κατρακύλα στον γκρεμό των ψευδαισθήσεων θα συνεχίζεται επ’ άπειρον.

ΤΟ ΠΙΟ ΚΑΥΤΟ «ΓΙΑΤΙ;» ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

 “Το πιο Καυτό Γιατί της Κύπρου” ΑΛΗΘΕΙΑ 2020-10-16 σελ. 16

ΕΡΩΤΗΣΗ 1(α): Από το 1974 και μετά, πόσους Ορθόδοξους χριστιανικούς ναούς λεηλάτησαν οι Τούρκοι κατακτητές; ΑΠΑΝΤΗΣΗ 1(α): Περισσότερους από 500.

ΕΡΩΤΗΣΗ 1(β): Από το 1878 και μέχρι το 1955, πόσους Ορθόδοξους χριστιανικούς ναούς λεηλάτησαν οι Βρετανοί κατακτητές; ΑΠΑΝΤΗΣΗ 1(β): Ακριβώς κανένα, ουδένα, μηδέν, ζέρο

ΕΡΩΤΗΣΗ 2(α): Πόσους Ελληνοκύπριους έδιωξαν το 1974 από τις κατοικίες τους οι Τούρκοι κατακτητές και έκλεψαν τις περιουσίες τους; ΑΠΑΝΤΗΣΗ 2(α): Περισσότερους από 160.000.

ΕΡΩΤΗΣΗ 2(β): Πόσους Ελληνοκύπριους έδιωξαν το 1878 από τις κατοικίες τους οι Βρετανοί κατακτητές και έκλεψαν τις περιουσίες τους; ΑΠΑΝΤΗΣΗ 2(β): Ακριβώς κανένα, ουδένα, μηδέν, ζέρο.

ΕΡΩΤΗΣΗ 3: Ποια είναι στρατιωτικά η πιο ισχυρή δύναμη, η Βρετανία ή η Τουρκία; ΑΠΑΝΤΗΣΗ 3: Από τη δεκαετία του 1950 η Βρετανία κατέχει πυρηνικές βόμβες, πυραύλους, και υποβρύχια.

ΕΡΩΤΗΣΗ 4(α): Πότε έγινε ο υπέρ πίστεως και πατρίδος ηρωικός και ένδοξος ένοπλος αντι-αποικιακός αγώνας κατά των Βρετανών κατακτητών; ΑΠΑΝΤΗΣΗ 4(α): Από το 1955 και μέχρι το 1959.

ΕΡΩΤΗΣΗ 4(β): Πότε έγινε ο υπέρ πίστεως και πατρίδος ηρωικός και ένδοξος ένοπλος αγώνας κατά των Τούρκων κατακτητών; ΑΠΑΝΤΗΣΗ 4(β): Ποτέ! 

ΕΡΩΤΗΣΗ 5 (Το πιο ακανθώδες ερώτημα σε όλη την ιστορία της Κύπρου): Γιατί; ΑΠΑΝΤΗΣΗ 5: Ο νοών νοείτο, και ο ανοών ανοείτο.

Η πιο πικρή αλήθεια της Κύπρου

“Η πιο πικρή αλήθεια της Κύπρου” ΑΛΗΘΕΙΑ 2020-10-04 σελ. 16

Με τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, το κράτος της Τουρκίας παραιτήθηκε επίσημα από κάθε απαίτηση και οποιοδήποτε δικαίωμα για την τότε Βρετανοκρατούμενη Κύπρο. Η Τουρκία κατάκτησε τη βόρεια Κύπρο το 1974 βάσει έτοιμων σχεδίων για τον συγκεκριμένο σκοπό. Πότε η Τουρκία προετοίμασε τα εν λόγω σχέδια για την ανάκτηση της Κύπρου – το 1923 ή το 1924 ή το... ή το 1973 ή το 1974, και ποια είναι, για την Κύπρο, η τρομακτική σημασία της απάντησης αυτού του απλού ερωτήματος;

Τα εν λόγω σχέδια περιέχονται σε δύο εκθέσεις που παραδόθηκαν στον τότε πρωθυπουργό της Τουρκίας Μεντερές στις 4 Νοεμβρίου και 22 Δεκεμβρίου του 1956, που συντάχθηκαν από τον τότε υψηλόβαθμο σύμβουλο της τουρκικής κυβέρνησης Νιχάτ Ερίμ. Ο Νιχάτ Ερίμ (1912- 1980) διέπρεψε ως νομικός, συνταγματολόγος, πανεπιστημιακός, διπλωμάτης, και πολιτικός – υπηρέτησε και ως υπουργός και πρωθυπουργός της Τουρκίας. Επίσης, και σημαντικότατα, το 1959 - 1960 ήταν επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπίας για την σύνταξη και επεξεργασία του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπου προφανώς επεδίωξε και πέτυχε όπως τελικά το εν λόγω Σύνταγμα να συνάδει απολύτως με τα τότε μυστικά σχέδια των δύο εκθέσεων του 1956.

Ο γράφων υποψιάζεται ότι οι σκέψεις και διαβουλεύσεις για την δημιουργία των εν λόγω δύο εκθέσεων του 1956 από τον Νιχάτ Ερίμ ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 1955, πιθανόν και ακριβώς την 1ην Απριλίου του 1955. Για τους νοήμονες Τούρκους ήταν τότε φως φανάρι ότι με τα γεγονότα της 1ης Απριλίου του 1955 οι άφρονες ηγέτες των Ελληνοκυπρίων παρείχαν χρυσήν ευκαιρία στην Τουρκία να εμπλακεί και πάλι βαθιά στις υποθέσεις (και όχι μόνο) της τότε βρετανοκρατούμενης Κύπρου. 

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι νοήμονες Τούρκοι που ήσαν ικανοί να προβλέψουν τα επακόλουθα της 1ης Απριλίου του 1955. Παρομοίως ικανοί ήσαν και οι νοήμονες και φρόνιμοι Ελληνοκύπριοι – δυστυχώς όμως πάρα πολύ λίγοι για να αποτρέψουν τα κάκιστα επακόλουθα.

Αναφερόμαστε στη δημοσίευση του σπουδαίου (που δηλαδή όλοι οι Ελληνοκύπριοι πρέπει να σπουδάσουν) άρθρου του κ. Ανδρέα Κ. Σπυριδάκι, «Ο Κ. Σπυριδάκις δικαιώθηκε από την Ιστορία» στον Φιλελεύθερο (9 Νοεμβρίου 2017, σελ 13) και των άγνωστων (στους αχάπαρους πλείστους Ελληνοκύπριους) αλλά και συγκλονιστικών πληροφοριών που περιέχει. Οι εν λόγω πληροφορίες θα πρέπει να γίνουν αφορμή για να αναθεωρηθεί το επίσημο αφήγημα των Ελληνοκυπρίων και να οδηγήσει τους άφρoνες πλείστους Ελληνοκύπριους να φέρουν το νουν τους. Συγκεκριμένα, πως δεν είναι μόνο οι εισβολείς, οι αποικιοκράτες, και οι ιμπεριαλιστές οι μόνοι υπαίτιοι των πολλών καταστροφών της καημένης Κύπρου, αλλά πριν από αυτούς και οι αμπάλατοι Μακάριος και Γρίβας για την άφρονή τους απόφαση της 1ης Απριλίου 1955 το ελληνοκυπριακό λαγουδάκι να τα βάλει και με τον λέοντα Βρετανία και με τον λύκο Τουρκία. Αγνοούσαν ή αψήφησαν το σοφό δίδαγμα του Θουκυδίδη «Ο δυνατός επιβάλλεται όσο του επιτρέπει η δύναμή του, και ο αδύνατος υποχωρεί όσο τον υποχρεώνει η αδυναμία του»;

Οι πιο μορφωμένοι λοιπόν και οι πιο σοφοί Ελληνοκύπριοι προειδοποιούσαν από το 1954 για τις σοβαρές απειλές της γειτονικής και επεκτατικής Τουρκίας. (Αλλά, στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.) Το προαναφερθέν άρθρο «Ο Κ. Σπυριδάκις δικαιώθηκε από την Ιστορία» μάς πληροφορεί για τις σώφρονες απόψεις και τις γενναίες πράξεις του τότε γυμνασιάρχη του Παγκυπρίου Γυμνασίου Κωνσταντίνου Σπυριδάκι (και μετέπειτα υπουργού Παιδείας της Κυπριακής Δημοκρατίας) και του τότε γενικού υποδιευθυντή Θεόκλητου Σοφοκλέους και τους αισχρούς τραμπουκισμούς που υπέστησαν από την ΕΟΚΑ.

Ο καθηγητής Νικόλαος Κονομής διετέλεσε πρύτανης στα πανεπιστήμια Ιωαννίνων και Θεσσαλονίκης και υπουργός Παιδείας της Κυπριακής Δημοκρατίας (1980-1981). Ο δέ Λουκής Ακρίτας διετέλεσε υφυπουργός Παιδείας της Ελλάδας (1963 - 1965). Σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο (10 Νοεμβρίου 2014, σελ. 10), ο Νικόλαος Κονομής δήλωσε και τα εξής:

«Από τον Αύγουστο του 1954 είχα προβλέψει ότι σε λίγο θα άρχιζε η περιπέτεια. Τότε μαζί με τον χωριανό και κουμπάρο μου Λουκή Ακρίτα προσπαθήσαμε να μεταπείσουμε τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο να μην προχωρήσει στα σχέδια του για εθνικόν αγώνα εναντίον των Άγγλων γιατί μια τέτοια ενέργεια θα ζημίωνε ανεπανόρθωτα το Κυπριακό ζήτημα... Του τονίσαμε ότι τυχόν ένοπλος αγώνας θα ζημίωνε ουσιαστικά την υπόθεση της Κύπρου, διότι εκτός των άλλων οι Άγγλοι θα ενέπλεκαν και την Τουρκία στήν υπόθεση». 

Οι τέσσερις αναφερθέντες φρόνιμοι Ελληνοκύπριοι ήσαν εθνικόφρονες. Αναφορά πρέπει να γίνει και στους ομοίως φρόνιμους ΑΚΕΛιστές εκείνης της εποχής που έδιναν τις ίδιες σοφές προειδοποιήσεις. Ο γράφων έχει υπ’ όψιν του τους μέχρι το 1952 (εκλεγμένους, όχι διορισμένους) δημάρχους Πλουτή Σέρβα της Λεμεσού και Αδάμ Αδάμαντος της Αμμοχώστου. Γι’ αυτόν τον λόγο οι Σέρβας και Αδάμαντος εκδιώχθηκαν από το ΑΚΕΛ επειδή η επίσημη θέση του ΑΚΕΛ ήταν (όπως διαχρονικά) εκείνη που διέταξε η Μόσχα, δηλαδή να γίνει ο αντιαποικιακός αγώνας για να προκληθεί ζημιά στο ΝΑΤΟ.

Πολύς λόγος λοιπόν έχει ορθώς γίνει για την προδοσία της 15ης Ιουλίου 1974. Είναι καιρός να γίνει λόγος και για την μάλλον πιο μεγάλη προδοσία απ’ όλες, αυτή της 1ης Απριλίου 1955 που προφανώς έγινε η αιτία όλων των μεταγενέστερων και μικρών και μεγάλων καταστροφών της Κύπρου (1963-67, 1974, 2000, 2011, 2013), όπως επίσης και των πογκρόμ (i) των Ελληνοκωνσταντινουπολιτών (Σεπτεμβριανά 1955) και (ii) των Ελληνοαθηναίων (Μαϊανά 9 Μαΐου 1956).

 Η φράση «Lions Led by Donkeys» χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα από Βρετανούς ιστορικούς, δημοσιογράφους, βετεράνους του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, και άλλους, για τον Βρετανικό στρατό του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Διαπιστώνουμε λοιπόν πως οι Βρετανοί έχουν μάθει τα μαθήματά τους από τα παθήματά τους. Επί τέλους, πότε θα μάθουν και οι άφρονες Ελληνοκύπριοι τα δικά τους μαθήματα από τα δικά τους παθήματα;

 

  

 

Όποιος ορθά συλλογάται, συλλογάται κάλλιστα

 “Oποιος ορθά συλλογάται”, ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 2020-09-13, σελ 24 

Το απόφθεγμα της ημέρας στην «Αλήθεια» την Κυριακή 23 Αυγούστου 2020 ήταν το γνωστό: «Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά» του εθνομάρτυρα Ρήγα Φεραίου (1757 - 1798).

Αυτή η ρήση ήταν και η καθιερωμένη αντίληψη των λογίων της εποχής του διαφωτισμού στον 18ον αιώνα, που προφανώς καθιερώθηκε αμέσως μετά την φιλελευθεροποίηση μερικών κρατών από τις αυστηρές και καταπιεστικές απολυταρχίες και θεοκρατίες, που για πολλούς αιώνες προηγήθηκαν. Όμως αυτή η άποψη είναι αποδεδειγμένα ελαττωματική, και την βελτίωσε κατά πολύ ο Σουηδός λόγιος της ίδιας εποχής Thomas Thorild (1759-1808): Free Thinking is Great; Right Thinking is Greater. Η ελεύθερη σκέψη είναι καλή. Η ορθή σκέψη είναι καλύτερη.

Αυτή η σπουδαία ρήση του Thomas Thorild στη Σουηδική γλώσσα στολίζει ως ωραιότατο επίγραμμα από το 1887 ένα κτήριο του Πανεπιστημίου της Uppsala. Με τη φράση «σπουδαία ρήση» εννοώ να την σπουδάζουν όλοι όσοι θεωρούν τους εαυτούς τους μορφωμένους. Για τον ίδιο σκοπό, όλα τα εκπαιδευτικά και άλλα ιδρύματα που αυτο-θεωρούνται «λόγια» πρέπει και να την διδάσκουν και να την επιδεικνύουν ενεργά όπως το Πανεπιστήμιο της Uppsala.

 Ωστόσο, εάν οι Thomas Thorild και Ρήγας Φεραίος ζούσαν στον 20ον ή 21ον αιώνα, και γινόντουσαν μάρτυρες των φρικιαστικών αποτελεσμάτων της παράλογης εφαρμογής (ακόμα και στα αρκετά κράτη της Ευρώπης και της Αμερικής που υπήρχε και ακόμα επικρατεί αρκετή ελευθερία) της απελπιστικά εσφαλμένης ελεύθερης σκέψης, μάλλον θα πειθόντουσαν για την ισχύ των ορθών συλλογισμών που ακολουθούν: Όποιος ελεύθερα συλλογάται, δεν σημαίνει πως ορθά συλλογάται.

Ή, με άλλα λόγια: Η ελεύθερη σκέψη δεν είναι πάντα και ορθή σκέψη. Η φράση «κοινή λογική» δεν ισχύει πάντα, ούτε και στα πολύ κοινά θέματα. Η λογική (δηλαδή οι ορθοί συλλογισμοί) είναι όντως κάτι σπάνιο, ακόμα και μέσα στα πανεπιστήμια. Ο γράφων έχει ανακαλύψει πολλές δεκάδες περιπτώσεις εξόφθαλμα εσφαλμένων (ελεύθερων!) συλλογισμών (ακόμα και στα θεμέλια των επιστημών), και είναι ευγνώμων στην εφημερίδα «Αλήθεια» που έχει τυπώσει μερικά άγνωστα, αλλά σημαντικά, παραδείγματα, κάτι που δεν πράττουν άλλα ΜΜΕ!

Επιτρέψετέ μου να επαναλαμβάνω (μέχρι επί τέλους να διορθωθεί) τη χειρότερη ανοησία (και αυτή προϊόν ελευθεροτάτων συλλογισμών): το ότι δηλαδή το σύμπαν το έχει δημιουργήσει η ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ του Heisenberg.

 Στο παρόν θέμα πρέπει να ευχαριστήσουμε την κα Μήδεια Χ"Ξενοφώντος που μας υπενθύμισε την άποψη του μεγάλου δασκάλου Πλάτωνα: «Οι άνθρωποι γενικά κρίνουν περισσότερο απ’ τα φαινόμενα παρά από την πραγματικότητα, γιατί η όραση ανήκει σε όλους, ενώ η αντίληψη σε λίγους… » - Πλάτων. («ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΕΣ, Παιδιά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη», στην «Αλήθεια», Δευτέρα 31 Αυγούστου 2020, σελ. 24). Το επόμενο λοιπόν συμπέρασμα στην παγκοσμίως πρωτόγονη κοινωνία μας είναι: Η αξία της ελεύθερης σκέψης είναι υπερβολικά περαφουσκωμένη.

Το τελικό συμπέρασμα: Μόνο η ορθή σκέψη είναι καλή.